ΑΛΛΕΡΓΙΑ

Η αλλεργία είναι η υπερβολική αντίδραση του οργανισμού σε ακίνδυνες περιβαλλοντικές ουσίες όπως γύρη, σκόνη, τρίχωμα ζώων, τρόφιμα, απορρυπαντικά και καλλυντικά, αποτελώντας μια αντίδραση υπερευαισθησίας μέσω ανοσολογικού μηχανισμού όπου μετέχουν Τ-λεμφοκύτταρα ή τυπικά το αντίσωμα IgE ισοτύπου. Ορισμένα άτομα εμφανίζουν ατοπία, δηλαδή τάση παραγωγής IgE αντισωμάτων σε χαμηλές δόσεις αλλεργιογόνων (συνήθως πρωτεϊνών), αναπτύσσοντας άσθμα, ρινοεπιπεφυκίτιδα ή σύνδρομο αλλεργικού εκζέματος/δερματίτιδας (AEDS), αν και οι IgE αντιδράσεις δεν αφορούν μόνο ατοπικά άτομα, ενώ στην κλινική πράξη η υπερευαισθησία ορίζεται από αντικειμενικά, σταθερά αναπαραγόμενα συμπτώματα μετά από έκθεση σε ερεθίσματα ανεκτά από φυσιολογικά άτομα. Με συχνότητα 2% στον δυτικό κόσμο και αυξητική τάση στα παιδιά, οι αλλεργίες εμφανίζουν συμπτώματα όπως αλλεργική ρινίτιδα (φτέρνισμα, καταρροή, μπούκωμα), αλλεργική επιπεφυκίτιδα (κνησμός, δάκρυα), βρογχικό άσθμα (βήχας, δύσπνοια) και δερματίτιδα (κνησμός, έκζεμα), με πιθανές αιτίες την υπερβολική χρήση καθαριστικών/απολυμαντικών και την αλόγιστη χρήση αντιβιοτικών στα βρέφη που αποδυναμώνει το ανοσοποιητικό.

Η κλασσική ιατρική αντιμετωπίζει τις αλλεργίες με αντιισταμινικά, αποσυμφορητικά και κορτιζόνη, τα οποία μειώνουν τα συμπτώματα αλλά δεν αποτρέπουν την επόμενη κρίση ούτε θεραπεύουν τη νόσο, έχοντας παράλληλα αντενδείξεις και παρενέργειες, ειδικά η κορτιζόνη σε υψηλή συγκέντρωση ή για μεγάλο χρονικό διάστημα. Αντίθετα, η ομοιοπαθητική προσφέρει μια ολιστική προσέγγιση για εποχιακές, οξείες ή μακροχρόνιες αλλεργίες, ερμηνεύοντάς τες ως εκδήλωση εσωτερικής δυσλειτουργίας του ανοσοποιητικού, αφού οι ουσίες αυτές είναι αβλαβείς για ένα ισορροπημένο σύστημα. Οποιαδήποτε ουσία εισπνέεται, τρώγεται ή έρχεται σε επαφή, όπως σκόνη, ακάρεα, γύρη, τρίχωμα γάτας/σκύλου, φυτά, αρώματα, καλλυντικά, συντηρητικά, τρόφιμα, φάρμακα (ασπιρίνη) ή τσιμπήματα εντόμων, μπορεί να προκαλέσει υπεραντίδραση. Τα ομοιοπαθητικά φάρμακα στοχεύουν στην υποστήριξη του ανοσοποιητικού, την άρση επιγενετικών προδιαθέσεων και την ενεργοποίηση των μηχανισμών αυτοΐασης ανάλογα με τα συμπτώματα και την ιδιοσυγκρασία του καθενός· έτσι, μετά την αντιμετώπιση των οξέων συμπτωμάτων με τα αντίστοιχα φάρμακα, χορηγείται ένα "ιδιοσυγκρασιακό" ομοιοπαθητικό φάρμακο βάσει των ψυχικών και σωματικών χαρακτηριστικών του ατόμου, με σκοπό τη ρύθμιση του ανοσοποιητικού και την απευαισθητοποίηση του από τα αλλεργιογόνα.